Napoleon Bonaparte u Inwalidów

Ekshumacja zwłok na Wyspie Świętej Heleny odbyła się 15 października 1840 r. Po otwarciu trumny okazało się, że Napoleon ma włosy, paznokcie i otwarte „patrzące”, jakby żywe oczy. 30 listopada okręt „Belle Poule” przybił do portu w Hawrze.

Pragnę aby prochy me spoczęły nad brzegami Sekwany, wśród ludu francuskiego który tak umiłowałem. Słowa te wypowiedziane przez Napoleona na łożu śmierci, figurują nad wejściem do krypy w Pałacu Inwalidów, gdzie Napoleon spoczywa w sześciu trumnach i sarkofagu z czerwonego porfiru.

Prochy  Napoleona powróciły do Francji  w czasie rządów ostatniego króla Ludwika Filipa, w 1840 roku. Ekshumacja zwłok na Wyspie Świętej Heleny odbyła się 15 października 1840 r. Po otwarciu trumny okazało się, że Napoleon ma włosy, paznokcie i otwarte „patrzące”, jakby żywe oczy. 30 listopada okręt „Belle Poule” (Piękna Kura) przybił do portu w Hawrze. Trumna popłynęła w górę Sekwany, a na nadbrzeżach stały tłumy ludzi, którzy klękali w momencie gdy kondukt przepływał obok. Balzac opisał to w liście do pani Hańskiej, porównując wydarzenie do triumfu rzymskich cesarzy. Na miejscu, w Paryżu, rydwanem zaprzężonym w 16 koni  przywieziono trumnę na plac przed Pałacem Inwalidów, gdzie przed główną bramą książę Joinville, syn króla, przekazał ojcu ciało Napoleona, a król przyjął trumnę w imieniu Francji.

Po 20 latach, 2 kwietnia 1861 roku, Napoleon definitywnie spoczął w krypcie Kościoła Inwalidów, będącego częścią Pałacu Inwalidów, przytułku dla weteranów zbudowanego z woli Ludwika XIV w XVII wieku. Zwany Dôme des Invalides kościół został dobudowany do wcześniej istniejącego kościoła garnizonowego. Pokryty wspaniała kopułą, jest dziełem wielkiego architekta Króla Słonce – Jules Hardouin Mansart. Gdy wchodzimy do środka, trzeba zbliżyć się do centrum, by w dole ujrzeć sarkofag Napoleona. Jest wiec umieszczony w krypcie, ale widocznej z góry. Marmurowa posadzka wokół sarkofagu przedstawia gwiazdę, wieniec laurowy i wypisane wokół niego nazwy największych pól bitewnych. W głębi, za barokowym baldachimem, schody po obu stronach pozwalają zejść na dół.  Wejścia do krypty pilnują jakby, pochowani tu generałowie Duroc i Bertrand. Na dole schodów dwie płaskorzeźby po obu stronach przedstawiają ekshumację na wyspie Świętej Heleny i przekazanie trumny królowi Francji. W rotundzie, wokół sarkofagu , dwanaście skrzydlatych posągów kobiecych otacza grobowiec. Trzymają w rękach symbole zwycięstwa – palmy i wieńce laurowe. Płaskorzeźby wokół rotundy przypominają licznymi cytatami  to, co Napoleon pozostawił Francji w dziedzinie praw (kodeks), politycznych zasad, stworzonych instytucji, szkół wyższych. W niszy posąg Napoleona w stroju cesarskim. Pod  spodem spoczywają prochy Orlątka, syna Napoleona i Marii Ludwiki, wychowywanego w Austrii, zmarłego w wieku 21 lat na gruźlicę. Napis: Napoleon II, król Rzymu, 1811-1832. Prochy Orlątka zostały „zwrócone” Francuzom przez Hitlera w 1940 roku.

Wracając na górny poziom,  możemy przyjrzeć się, kto spoczywa w bocznych kaplicach. Zobaczymy kolejno, licząc od wejścia, po prawej stronie w pierwszej, kaplicy Świętego Augustyna – w marmurowym sarkofagu, najstarszy brat Napoleona Józef, deputowany Korsyki, król Neapolu i Hiszpanii. Zmarły we Florencji,  pochowany w kościele Santa Croce z żoną i dziećmi, „powrócił” do Francji w 1862 roku. Po przeciwnej stronie: Jerôme, młodszy brat Napoleona, w kaplicy świętego o tym samym imieniu. Nosił tytuł króla Westfalii, był gubernatorem instytucji Inwalidów. Trochę dalej widzimy po lewej stronie pomnik  marszalka armii królewskiej Ludwika XIV,  Turenne (Henri de la Tour d’Auvergne – wicehrabia Turenne). Napoleon przeniósł tu jego prochy z Bazyliki Saint Denis. Po przeciwnej stronie serce marszałka Vauban, twórcy fortyfikacji królewskich, też w czasach Ludwika XIV. Pomnik powstał w 1807 roku. Półleżący Vauban, z cyrklem w ręku czyta plany fortyfikacji. Otaczają go posagi – alegorie Wojny i Nauki. Na sarkofagu marszałka Lyautey, ministra wojny i komendanta francuskich oddziałów w Maroku, chwalebne napisy oddają cześć człowiekowi , który w okresie francuskiej kolonizacji Maroka poświecił część swej kariery dla rozwoju tego kraju.
Najciekawszy jest pomnik marszałka Foche’a, dzieło rzeźbiarza polskiego pochodzenia, Paul’a Landowskiego. Żołnierze w szynelach i kaskach z I wojny światowej niosą na ramionach trumnę marszałka.

Warto wjedzieć:
Ferdynand Foch posiadał również tytuł marszałka Polski.

Przeczytaj artykuł na stronie krajoznawcy.info.pl

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s